پيشانى مىكشيد و مىفرمود : « لك الحمد ، و لا إله إلّا أنت عالم الغيب و الشّهادة ، الرّحمن الرّحيم ، اذهب عنّى الغمّ و الحزن و الفتن ، ما ظهر منها و ما بطن . » حمد و ستايش تنها تو راست ، و معبودى جز تو كه آگاه به نهان و آشكار ، و رحمت‌گستر و مهربان هستى ، وجود ندارد ، غم و اندوه و فتنه‌ها و گرفتاريها و امتحانات آشكار و نهان را از من بر طرف فرما . و فرمود : « هيچ يك از امّت من اين را نمىگويد ، مگر آنكه خداوند هر چه مىخواهد به او عطا مىفرمايد . » و نيز در حديث ديگرى آمده است : « وقتى خواستى اين كلمات را بگويى ، سه بار دست راست خويش را بر جاى سجده و صورتت بكش ، و در هر بار كلمات مذكور را بگو . » 31 - اگر درد و بيمارى داشته باشى ، آنچه را كه از امام صادق عليه السّلام روايت شده انجام بده ، كه فرمود : « دعايى است كه در تعقيب هر نمازى كه مىخواهى از آن خارج گردى ، خوانده مىشود . پس اگر درد و بيماريى داشتى وقتى نمازت را تمام كردى ، دستت را بر سجده‌گاهت بكش و اين دعا را بخوان ، آنگاه هفت بار دستت را بر جاى درد بكش ، و در آن حال بگو : « يا من كبس الأرض على الماء ، و سدّ الهواء بالسّماء ، و اختار لنفسه أحسن الأسماء ، صلّ على محمّد و آل محمّد ، و افعل بى كذا و كذا ، [ و ارزقنى كذا و كذا ] و عافنى من كذا و كذا . » - اى خدايى كه زمين را روى آب گسترانيده و آن را پوشاندى ، و هوا را با آسمان بربسته و مسدود نمودى ، و نيكوترين نامها را براى خويش برگزيدى ، بر محمّد و آل محمّد درود فرست ، و به من چنين و چنان كن ، [ و فلان چيز را روزىام گردان ] ، و از فلان چيز عافيت بخش . 32 - همچنين جدّ سعيدم ابو جعفر طوسى - رضوان اللَّه عليه - فرمود : مستحبّ است كه نمازگزار در سجدهء شكر براى برادران مؤمن خود دعا نمايد ، و نيز بگويد : « اللّهمّ ، ربّ الفجر و اللّيالي العشر وَ الشَّفْعِ وَ الْوَتْرِ ، وَ اللَّيْلِ إِذا يَسْرِ ، و ربّ كلّ شىء ، و إله كلّ